Posted by on 1 sierpnia 2018

Uwzględnienie obecności CYP2C19 * 17 lub jednoczesne stosowanie inhibitorów pompy protonowej lub blokerów kanału wapniowego nie miało znaczącego wpływu na te zagrożenia. Nie stwierdzono istotnej interakcji między allelem wariantu ABCB1 lub allelami wariantu utraty funkcji CYP2C19 a wynikiem klinicznym (współczynnik testowy współczynnika wiarygodności, 0,276; P = 0,99). Jednak obecność dwóch alleli utraty funkcji CYP2C19 i jednego lub dwóch alleli wariantu ABCB1 wiązała się z najwyższym ryzykiem zdarzeń (skorygowany współczynnik ryzyka dla porównania z obecnością homozygotycznych alleli typu dzikiego ABCB1 i CYP2C19, 5,31; 95% CI, 2,13 do 13,20; P = 0,009).
Spośród 1535 pacjentów poddanych PCI podczas hospitalizacji, skorygowane ryzyko zgonu, zawału mięśnia sercowego lub udaru u pacjentów z dwoma allelami z niedoborem CYP2C19 było 3,58 razy większe niż u pacjentów z genotypem typu dzikiego (95% CI, 1,71 do 7,51; P = 0,005) (tabela 3), podczas gdy allel wariantu ABCB1 nie wykazywał istotnego niezależnego efektu (P = 0,35).
Dyskusja
Celem niniejszego badania było ustalenie, czy uprzednio zidentyfikowane SNP, o których wiadomo, że zmieniają farmakokinetykę klopidogrelu lub zdolność ex vivo płytek krwi do agregacji, były powiązane z wynikami klinicznymi w pierwszym roku po ostrym zawale mięśnia sercowego. Wariantowe allele dwóch kandydujących genów biorących udział w wchłanianiu klopidogrelu (ABCB1) i metabolizmu (CYP2C19) były powiązane ze zwiększoną częstością incydentów sercowo-naczyniowych. Ponadto okazało się, że obecność dwóch wariantów alleli CYP2C19, ale nie ABCB1, wiąże się ze wzrostem o 3,6 wskaźnika częstości incydentów sercowo-naczyniowych wśród pacjentów poddanych PCI w czasie hospitalizacji w porównaniu z osobami, które nie przeszły . Zgodnie z oczekiwaniami pacjenci z zdarzeniem końcowym mieli gorszy profil ryzyka przy przyjęciu do ostrego zawału mięśnia sercowego niż pacjenci bez zdarzenia. Nie stwierdzono jednak istotnej różnicy w profilu ryzyka ani opiece szpitalnej otrzymywanej między pacjentami z wariantami allelicznymi dla docelowych genów klopidogrelu i tymi bez takich wariantów.
Receptor P2RY1214 klopidogrelu i jego efektor, glikoproteina IIb / IIIa, 11 były pierwszymi celami farmakogenetycznymi, które tłumaczyły zmienność biologiczną w odpowiedzi na ten lek przeciwpłytkowy. Jednak w kolejnych badaniach aktywność przeciwpłytkowa ex vivo po podaniu klopidogrelu nie była związana z wariantami allelicznymi w tych białkach.15,23-25 Nie znaleziono związku między polimorfizmami P2RY12 i ITGB3 (gen kodujący podjednostkę beta glikoproteiny IIb / IIIa) i wyniki kliniczne u pacjentów z ostrym zawałem serca leczonych klopidogrelem.
Klopidogrel jest prolekiem, który musi być metabolizowany w wątrobie przez kilka białek CYP, w tym CYP3A i CYP2C19, aby stał się aktywny26. Suh i wsp.19 zgłosili zwiększoną częstość występowania miażdżycowo-zakrzepowych zdarzeń w ciągu 6 miesięcy po angioplastyce wieńcowej u pacjentów z niedotrzymywaniem CYP3A5. genotyp (CYP3A5 * 3), którzy otrzymywali leczenie klopidogrelem. Jednak dalsze badania nie wykazały związku między genetycznym polimorfizmem CYP3A5 a działaniem przeciwpłytkowym klopidogrelu ex vivo, zarówno u pacjentów13,23, jak iu zdrowych osób.14 Podobnie wyniki niniejszego badania nie potwierdzają roli genetyki CYP3A5. polimorfizm w odpowiedzi klinicznej na klopidogrel
[przypisy: fizjoterapia po mastektomii, fizjoterapia w ortopedii, zdrowie społeczne definicja ]

Powiązane tematy z artykułem: fizjoterapia po mastektomii fizjoterapia w ortopedii zdrowie społeczne definicja

Posted by on 1 sierpnia 2018

Uwzględnienie obecności CYP2C19 * 17 lub jednoczesne stosowanie inhibitorów pompy protonowej lub blokerów kanału wapniowego nie miało znaczącego wpływu na te zagrożenia. Nie stwierdzono istotnej interakcji między allelem wariantu ABCB1 lub allelami wariantu utraty funkcji CYP2C19 a wynikiem klinicznym (współczynnik testowy współczynnika wiarygodności, 0,276; P = 0,99). Jednak obecność dwóch alleli utraty funkcji CYP2C19 i jednego lub dwóch alleli wariantu ABCB1 wiązała się z najwyższym ryzykiem zdarzeń (skorygowany współczynnik ryzyka dla porównania z obecnością homozygotycznych alleli typu dzikiego ABCB1 i CYP2C19, 5,31; 95% CI, 2,13 do 13,20; P = 0,009).
Spośród 1535 pacjentów poddanych PCI podczas hospitalizacji, skorygowane ryzyko zgonu, zawału mięśnia sercowego lub udaru u pacjentów z dwoma allelami z niedoborem CYP2C19 było 3,58 razy większe niż u pacjentów z genotypem typu dzikiego (95% CI, 1,71 do 7,51; P = 0,005) (tabela 3), podczas gdy allel wariantu ABCB1 nie wykazywał istotnego niezależnego efektu (P = 0,35).
Dyskusja
Celem niniejszego badania było ustalenie, czy uprzednio zidentyfikowane SNP, o których wiadomo, że zmieniają farmakokinetykę klopidogrelu lub zdolność ex vivo płytek krwi do agregacji, były powiązane z wynikami klinicznymi w pierwszym roku po ostrym zawale mięśnia sercowego. Wariantowe allele dwóch kandydujących genów biorących udział w wchłanianiu klopidogrelu (ABCB1) i metabolizmu (CYP2C19) były powiązane ze zwiększoną częstością incydentów sercowo-naczyniowych. Ponadto okazało się, że obecność dwóch wariantów alleli CYP2C19, ale nie ABCB1, wiąże się ze wzrostem o 3,6 wskaźnika częstości incydentów sercowo-naczyniowych wśród pacjentów poddanych PCI w czasie hospitalizacji w porównaniu z osobami, które nie przeszły . Zgodnie z oczekiwaniami pacjenci z zdarzeniem końcowym mieli gorszy profil ryzyka przy przyjęciu do ostrego zawału mięśnia sercowego niż pacjenci bez zdarzenia. Nie stwierdzono jednak istotnej różnicy w profilu ryzyka ani opiece szpitalnej otrzymywanej między pacjentami z wariantami allelicznymi dla docelowych genów klopidogrelu i tymi bez takich wariantów.
Receptor P2RY1214 klopidogrelu i jego efektor, glikoproteina IIb / IIIa, 11 były pierwszymi celami farmakogenetycznymi, które tłumaczyły zmienność biologiczną w odpowiedzi na ten lek przeciwpłytkowy. Jednak w kolejnych badaniach aktywność przeciwpłytkowa ex vivo po podaniu klopidogrelu nie była związana z wariantami allelicznymi w tych białkach.15,23-25 Nie znaleziono związku między polimorfizmami P2RY12 i ITGB3 (gen kodujący podjednostkę beta glikoproteiny IIb / IIIa) i wyniki kliniczne u pacjentów z ostrym zawałem serca leczonych klopidogrelem.
Klopidogrel jest prolekiem, który musi być metabolizowany w wątrobie przez kilka białek CYP, w tym CYP3A i CYP2C19, aby stał się aktywny26. Suh i wsp.19 zgłosili zwiększoną częstość występowania miażdżycowo-zakrzepowych zdarzeń w ciągu 6 miesięcy po angioplastyce wieńcowej u pacjentów z niedotrzymywaniem CYP3A5. genotyp (CYP3A5 * 3), którzy otrzymywali leczenie klopidogrelem. Jednak dalsze badania nie wykazały związku między genetycznym polimorfizmem CYP3A5 a działaniem przeciwpłytkowym klopidogrelu ex vivo, zarówno u pacjentów13,23, jak iu zdrowych osób.14 Podobnie wyniki niniejszego badania nie potwierdzają roli genetyki CYP3A5. polimorfizm w odpowiedzi klinicznej na klopidogrel
[przypisy: fizjoterapia po mastektomii, fizjoterapia w ortopedii, zdrowie społeczne definicja ]

Powiązane tematy z artykułem: fizjoterapia po mastektomii fizjoterapia w ortopedii zdrowie społeczne definicja